Women Can Be Priests
Reply to post

Vrouwen wel Priester

Author
Paul Schure
New Member
  • Total Posts : 1
  • Reward points : 0
  • Joined: 2008/10/16 01:22:29
  • Status: offline
2008/10/16 02:14:42 (permalink)

Vrouwen wel Priester

Op deze pagina staat een bijdrage van Paul Schure over:
Aanloop naar het priesterschap van de vrouw. Daarna stelt de auteur zich aan u voor.

1. Aanloop naar het priesterschap van de vrouw. Rond 1950 gaat er een wereld van nieuwe kennis en inzichten open. Wat kerk en roepingen aangaat wensen ouders meer zekerheid voor het geval hun zoon of dochter met de seminarie- of kloosteropleiding stopt, en daardoor als het ware op straat komt te staan. Ouders verlangen daarom erkende diploma’s. Daarin wordt voorzien en opleidingen worden aangepast. Studenten kunnen voortaan staatsexamen doen. In die periode verdwijnen er veel van de bekende oude en vertrouwde verschijnselen zoals het patronaatsgebouw tot en met de rooms-katholieke voetbalclub met geestelijk adviseur. Op dezelfde wijze waarop het paard uit het straatbeeld verdwijnt, verliest op het platteland de verschijning veldwachter zijn pet, uniform, cape, rang, naam en al. De moderne mens plaatst een tijd lang zijn verwondering over nieuwe en ingevoerde artikelen onder het vleugelwoord 'modern'. Alles wat op de markt verschijnt en wat met nieuwe kledingsvormen van doen heeft noemt hij, terecht of ten onrechte, 'new-look'. Men wil zelf beslissen over goed en kwaad van kerkverzuim op zondag, eigen schoolkeuze, bezoek aan dansgelegenheid, de soort films die men ziet, gemengde sportverenigingen en gemengd kamperen. Men voelt zich vrijer in de keuze van een huwelijkspartner. Tientallen innovaties worden in de nieuwe levensstijl opgenomen en na een tijdje als normaal beschouwd. Zoals zo vaak met nieuwe dingen, zijn de gevolgen niet aan het begin van de rit waarneembaar. De moraal komt van al dat moois wat achterop lopen. Net als in tijden van onzekerheid, zoals oorlog, schort en rammelt de moraal van alle kanten. Dan geldt er nog een andere moraal. Waar twee wetten gelden, moet men zien te overleven. Legale of illegale, witte of zwarte handel. Het wel of niet verraden van eigen ideeën, idealen, vaderland, geloof, vrienden of familie. De kerk móet wel behoudend van nature zijn, maar zou zijn regels en ideeën wel op tijd moeten bijstellen. Niet op incidentele basis, maar op een structurele en duurzame manier waar het leven vaak om vraagt. Bij hongersnood brengen kerk en organisaties voedsel, bij ziekte of ramp medicijnen, dekens en tenten. Men probeert tijdig de eerste noden te lenigen en het leven weer op gang te brengen. Meestal vergeet men daarbij de onderliggende oorzaken in rampgebieden te bestuderen en voorgoed structurele ontwikkelingen in te voeren die problemen permanent kunnen oplossen. Bij de toch wel wat te sterke voortplantingsdrang, vooral van de man, blijft de kerk spreken over onthouding. Is het niet ongeloofwaardig als de praktijk uitwijst dat velen van haar eigen mensen daarmee vastzitten? Van hetzelfde laken en ‘toog’, betreffen de ongelijke rechten voor man en vrouw in de kerk, vooral waar het om het priesterschap en haar bedieningen gaat. Tot nu toe wordt de vrouw niet toegelaten tot het ambt: 1) Omdat de kerk steeds in een sterk patriarchaal denkende wereld stond waar Christus ook deel van uitmaakte. 2) Vanwege de vroeger bijna overal aanwezige tempelprostitutie in Klein­‑Azië. 3) Vanwege de joodse cultuur en traditie die de vrouw als onrein beschouwde. We mogen niet vergeten dat van het allereerste begin de jonge christelijke kerken tot grote bloei kwamen door de pracht inzet van ontelbare goede vrouwen. Dit herhaalt zich in de geschiedenis tot op de dag van vandaag, hier in Europa als ook in de hele christelijke westelijke wereld en in de ontwikkelingslanden. In feite het goede in de mensen uit alle windrichtingen. Tot op de dag van vandaag houden conservatieven in de kerk nog altijd de wijding van vrouwen tot priester en diaken tegen. Om het tekort aan priesters te maskeren halen ze hun gelijk door allerlei ingrepen zoals samenvoegingen van parochies, import van priesters uit andere landen en wijding van mannen tot het diaconaat. Het gevolg is wel een duidelijke overbelasting van jong en oud in het toch al uitgedunde priesterbestand. Men probeert er steeds weer die spreekwoordelijke schoen bij aan te passen maar verzuimt een structurele aanpassing en een blijvende oplossing aan te dragen. Ook hier horen we het oude liedje: ’God zal voor ons zorgen’. Men beziet de zaak op de incidentele wijze, staat even stil als bij een passerende wolk en laat verder alles blauwblauw. Intussen wordt de ongelijkheid gewoon verder in stand gehouden alsof het tot het wezen van het mens zijn behoort. Nogal wat clerici zijn nog steeds tegen de vrouw in het ambt. Dit komt doordat een groot deel van hen behoort tot het alfatype en niet tot het wiskundige bètatype. Het M = V of M ≠ V verband zit bij de meesten dus niet zo in hun binnenste. Man en vrouw zijn dus wel hetzelfde in Gods oog, maar niet dat van de kerk. Wat beweegt die mannenwereld toch dat ze zo aan haar bolwerk vasthoudt? Is dat niet haar zwakke kant?
2. De auteur Paul Schure heeft meer dan 40 jaar doorgebracht in Oost Afrika, de bakermat der mensheid. Werkend als Missionaris heeft hij zich verdiept in de aardkunde en het leven dat zich op en in aarde, water en lucht ontwikkelt. Voortdurend heeft hij zich verwonderd over de schepping. De schoonheid ervan heeft hij ervaren, evenals de strijd van al wat leeft om voort te bestaan. In Relmuis*) verwerkt hij die beleving met zijn ervaring als Vakman en Religieus in de maatschappij, zowel de wereldlijke, als de geestelijke. Laat nu Paul Schure aan het woord: " Aggiornamento! Ergens in het najaar van 1962 hoorde ik dat woord voor het eerst. Bij de dag brengen! Dat beloofde paus Johannes XXIII bij de opening van het Tweede Vaticaans Concilie. Er zou een frisse wind door de R.K. Kerk gaan waaien. Weldadig, een aggiornamento zo helder als de dag, dat zijn weerklank zou gaan vinden in kerk en wereld. Missionarissen stonden op dat moment al te trappelen om naar de missielanden te gaan. Zo kwam het dat ik even later op de boot naar Mombassa zat. Vertrouwend op het denkwerk in Rome steek ik de handen uit de mouwen op een missiepost in Kakamega en stimuleer jongelui hetzelfde te doen. In een van de beekjes van het plaatsje Mukumu vind ik in 1976 een voor Kenia totaal nieuw zoogdier: de Potamogale Velox. Daardoor kwam ik in contact met een van de Leakeys. Deze wekte bij mij de belangstelling voor de Oost-Afrikaanse Rift-valleien. Dat completeerde mijn beeld van de schepping, de kerk en God, voor mijn verdere leven. Als zoon van een bioloog was ik vertrouwd met het denken over leven; mijn roeping wekte in mij het vuur van de religie; het concilie maakte duidelijk waar de kerk voor diende en nu leerde ik dat alles te verbinden met antropos, de mens en daarmee uiteindelijk met mezelf en daarboven. Toen ik na veertig jaar terug was op mijn geboortegrond ontstond de drang om de opgebouwde kennis en ervaring te delen met vrienden. De weerslag is terug te vinden in dit document.   Paul Schure

*) Relmuis is te bestellen  per email naar p.schure@kpnplanet.nl met de post naar P J Schure, Lage Barakken 2R, 6221 CJ Maastricht (Nederland)
post edited by Paul Schure - 2008/10/16 19:15:52

1 Reply Related Threads

    Guest
    Super Member
    • Total Posts : 14706
    • Reward points : 0
    • Joined: 2014/02/20 19:01:46
    • Status: online
    RE: Vrouwen wel Priester 2008/10/16 09:17:50 (permalink)
    Paul,
     
    Je schrijft een boeiende samenvatting van wat zich heeft afgespeeld op het wereldvlak sinds Vaticanum II. Je voelt aan je eigen wezen wat die andere Paul schrijft dat de schepping in barensnood ligt. Die schepping heeft de hulp nodig van de hierarchie, die het nog steeds niet schijnt aan te voelen maar ook van de creativiteit van ons allemaal. We zullen allemaal onze eigen God-gegeven ruimte moeten gaan gebruiken. Ik weet dat onze gemakzucht daarbij in de weg staat, maar ook onze langdurige 'bijna hersenspoeling' van onze christelijke opvoeding. Toen ik eens een radicaal besluit nam dat indruiste tegen wat ons altijd was geleerd over de Eucharistie, kostte het nemen van dat besluit alleen al, zonder dus nog de uitvoering, mij een enorme huiduislag.
     
    Ik probeer mijn steentje bij te dragen o.a. door mijn website www.zustervannu.nl en door op alle mogelijke manieren de site van womenpriests te steunen.
     
    In de liturgiecommissie van ons eigen huis, een bejaardencommuniteit, hebben we al menige kleine stap gezet om grotere veranderingen aanvaardbaar te krijgen.
     
    De woorden van de huidige paus uit 2006 "....I believe that women themselves, with their energy and strength, with their superiority, with what I'd call their "spiritual power," will know how to make their own space. And we will have to try and listen to God so as not to stand in their way but, on the contrary, to rejoice when the female element achieves the fully effective place in the Church best suited to her, starting with the Mother of God and with Mary Magdalene."
     
    Hetzelfde geldt ook voor de man. We moeten allemaal meer durven. Gisteren is in Rome weer een petitie aangeboden voor meer ruimte voor de vrouw in het dienstwerk van Christus. tegleijk met de Bisschoppensynode ging er een Vrouwensynode van start. Blijven hameren niet alleen, maar zelf stappen bedenken en dan zetten.
     
    En ook niet vergeten met velen samen te bidden dat de H. Geest moge werken in Rome. Ik heb een tijdlang verzuimd daarvoor te bidden. Was ik hopeloos wat dat betreft? Ik weet het niet. Nu doe ik het weer.
     
    Ik wens je sterke moed. Op mijn website vind je de mogelijkheid om contact met me op te nemen.
     
    Theresia, die helemaal niet zelf priester had willen worden, maar die vrouwen kent, voor wie dit een levenslange diepe wens is geweest.

    Guest
    Quick Reply: (Open Full Version)
      Enter the random characters shown
    Submit Post
    Jump to:
    © 2020 APG vNext Trial Version 4.6

    This website is maintained by the Wijngaards Institute for Catholic Research.

    Wijngaards Institute for Catholic Research

    Visitors to www.womenpriests.org since 11 January 2014

    Wijngaards Institute for Catholic Research